പുഴയൊഴുകും വഴി

ആദ്യഭാഗം ഇവിടെ....

രാത്രി തീരെ ഉറങ്ങിയിരുന്നില്ല. മൊഞ്ചുള്ള ഷൂസും ഇട്ട് മൊഞ്ചത്തിയായിട്ടല്ലേ പാത്തു കാട്ടിലേക്ക്‌ നടക്കാന്‍ പോയത്. ഹൈക്കിംഗ് എന്ന കലാപരിപാടിക്കുള്ള ഷൂ ഉണ്ടായിട്ടും അതിടാതെ ഹവായ് ചെരുപ്പിന്‍റെ ബലം പോലും ഇല്ലാത്ത ആ "മൊഞ്ചുള്ള ഷൂ" ഇട്ടാല്‍ ഇങ്ങിനെയൊക്കെ ഉണ്ടാവും എന്ന് പട്ടാമ്പിയിലെയും ചെറുകരയിലെ തൊടിയിലൂടെ നടന്നിരുന്ന എനിക്കുണ്ടോ അറിയുന്നു.  ഉമ്മ പണ്ട് എപ്പോഴും എന്‍റെ കാലു കാണുമ്പോ സങ്കടത്തോടെ പറയും, "ന്‍റെ മോളെ ഇതെന്തൊരു കാക്ക കാലാണ്...മെലിഞ്ഞുണങ്ങിയിട്ട്." കാക്ക കാലില്‍ ഹീലുള്ള ചെരുപ്പും ഇട്ട് കല്യാണ ദിവസം വൈകീട്ട് ഫോട്ടോ ഷൂട്ടിനായി  ചെറുകരയിലെ പാടത്തും, പറമ്പിലും, തൊടിയിലും നാത്തൂന്‍ നടത്തിച്ചപ്പോള്‍ പോലും ഇത്ര പരിക്ക് പറ്റിയില്ല. തടാകകരയിലേക്ക് സൂര്യോദയം കാണാന്‍ ഏന്തി വലിഞ്ഞ് നടക്കുമ്പോള്‍ ഞാന്‍ ഓര്‍ത്തത്‌ ഇതൊക്കെയാണ്. കുറച്ചു വേദനിച്ചാലും വേണ്ടില്ല, ചുമന്ന് തുടുത്ത്, നീര് വെച്ച്... കാലിപ്പോ നല്ല സുന്ദരിയല്ലേ!!

ഉദയസൂര്യനെ ക്യാമറയില്‍ പകര്‍ത്താന്‍ പറ്റിയ ഒരിടം തേടി ഹുസൈന്‍ പോയി. എന്നെ കാത്ത് നിന്നാല്‍ ശരിയാവില്ല എന്ന തോന്നലും, പറഞ്ഞത് കേള്‍ക്കാത്തതിന്‍റെ ഒരു ഈര്‍ഷ്യയും മനസ്സിലുണ്ടായിരിക്കണം.   അധികം നടന്നു കാലിന്‍റെ "മൊഞ്ച്" കളയണ്ട എന്ന് കരുതി   അടുത്ത് കണ്ട ഒരു ബെഞ്ചില്‍ ഞാനിരുന്നു. സൂര്യന്‍ ഉദിച്ച് വരുന്നതേയുള്ളൂ. നിശ്ചലമായ വെള്ളത്തില്‍ കാടിന്‍റെ പ്രതിഫലനം! Nature heals... എന്ന് പറയുന്നത് വെറുതയല്ല. വേദന ഞാന്‍ മറന്നു. ആ നിഗൂഢമായ സൗന്ദര്യത്തില്‍ ലയിച്ചുചേര്‍ന്ന് ഞാനിരുന്നു. സ്വപ്നമോ? കാടിനു നടുവിലെ തടാകക്കരയിലാണെന്ന സത്യവുമായി  മനസ്സ് പൊരുത്തപ്പെടാത്തത് പോലെ... 

Mississagi Provincial Park - Near Camp Site

ഫോട്ടോയെടുപ്പ് കഴിഞ്ഞു ഹുസൈന്‍ അടുത്ത് വന്നിരുന്നതൊന്നും ഞാന്‍ അറിഞ്ഞില്ല. ഞങ്ങള്‍ അവിടെ നിന്ന് പതിയെ സൈറ്റില്‍ എത്തിയപ്പോഴേക്കും കുട്ടികള്‍ ഉണര്‍ന്നിരുന്നു. തിരിച്ചു പോകാനുള്ള ഒരുക്കങ്ങള്‍ക്കിടയില്‍ പ്രാതലും കഴിഞ്ഞു.  ഒടിച്ചു മടക്കി വെക്കാവുന്ന ടെന്റും, അടുക്കളയും ഒക്കെ കൂടെ പെറുക്കി അടുക്കി പരിസരം വൃത്തിയാക്കി എട്ട് മണിക്ക് ഞങ്ങള്‍ ക്യാമ്പ്‌ സൈറ്റ് വിട്ടു. വന്ന വഴിയെ കുറിച്ചൊരു ധാരണയുള്ളത് കൊണ്ട് സമയം അധികം വൈകിച്ചില്ല. കുറച്ചു ദൂരം റോഡില്‍ പണിക്കാര്‍ ഉണ്ടായിരുന്നത് ഒരു ധൈര്യമായി. വഴിയരികില്‍ നിന്ന് ഉച്ചഭക്ഷണം നേരത്തെ കഴിച്ചു. പാരി സൌണ്ട് ജില്ലക്കടുത്തുള്ള "ഫ്രഞ്ച് റിവര്‍" കാണണം എന്നുണ്ടായിരുന്നു. എലിയറ്റ് ലേയ്ക്കിലേക്ക് പോകുമ്പോള്‍ നോക്കി വച്ചിരുന്നതാണ്. "കനേഡിയന്‍ ഹെറിറ്റേജ് റിവര്‍" എന്ന വിശേഷണം കൂടിയുണ്ട് ഈ പുഴക്ക്.  ഞങ്ങള്‍ ഫ്രഞ്ച് റിവറില്‍ എത്തുമ്പോള്‍ സമയം രണ്ടു മണി. തെക്ക് വടക്ക് ഓണ്‍ടെറിയോകളെ  തമ്മില്‍ വേര്‍ത്തിരിക്കുന്ന ഈ സുന്ദരി പുഴക്ക് ഓജിബ്വാ ഗോത്രക്കാരാണ് ഫ്രഞ്ച് റിവര്‍ എന്ന പേര് നല്‍കിയത്.

French River

പതിനേഴാം നൂറ്റാണ്ടില്‍ ഫ്രെഞ്ചുക്കാര്‍ പ്രധാനമായും ഈ പുഴയിലൂടെയായിരിക്കും കാനഡയിലേക്ക് വന്നത് എന്നും പറയപ്പെടുന്നു. അന്നത്തെ പ്രധാന വ്യാപാര ക്രയവിക്രയങ്ങള്‍ നടന്നിരുന്നതും ഇതിലൂടെയായിരിക്കണം. ഗോത്രവര്‍ഗക്കാര്‍ രോമക്കച്ചവടവും, മീന്‍ പിടിത്തവും മുഖ്യ തൊഴിലായി സ്വീകരിച്ചു.  മ്യുസിയത്തിലേക്കുള്ള വഴിയില്‍ വെച്ചിട്ടുള്ള ബോര്‍ഡില്‍ പുഴയുടെ ചരിത്രം വളരെ ചുരുക്കത്തില്‍ ഇംഗ്ലീഷിലും ഫ്രെഞ്ചിലുമായി എഴുതിയിട്ടിരിക്കുന്നു.  പുഴയുടെ അരികിലുള്ള മ്യുസിയത്തില്‍ കയറി അവാര്‍ഡിനര്‍ഹമായ "വോയ്സെസ് ഓഫ് ദി റിവര്‍ (Voices of the River)” കേട്ടു. ചരിത്രകാരന്മാരുടെയും, ഫസ്റ്റ് നേഷന്‍സിലെ തദേശവാസികളുടെയും ശബ്ദത്തില്‍ പുഴയുടെ ചരിത്രം കേള്‍ക്കുന്നതോടൊപ്പം, പതിനാറാം നൂറ്റാണ്ടുമുതല്‍ ഇവിടെ വന്നതും പോയതുമായ ജനങ്ങള്‍ ഉപയോഗിച്ചിരുന്ന വസ്തുവകകള്‍ കാണുകയും ചെയ്യാം. വായിച്ചു മുഷിയേണ്ടതില്ല. ഒരിക്കല്‍ കേട്ട് മനസ്സിലായില്ലെങ്കില്‍ വീണ്ടും ആവര്‍ത്തിച്ചു കേള്‍ക്കാം. അവിടെനിന്നിറങ്ങി പുഴക്ക് കുറുകെയുള്ള പാലത്തിലൂടെ വെറുതെ നടന്നു. 

French River Bridge 

പുഴക്ക് അന്‍പതു അടി മുകളില്‍ ആയി നിര്‍മിച്ചിട്ടുള്ള ഈ തൂക്കുപാലം കാനഡയിലെ ഏറ്റവും വലിയ സ്നോ മൊബൈല്‍ ബ്രിഡ്ജാണ്. വേനല്‍ക്കാലത്തുള്ള സന്ദര്‍ശനമായതിനാല്‍ പാലത്തിലൂടെ അങ്ങോട്ടും ഇങ്ങോട്ടും നടന്നു വന്നു.  മഞ്ഞുകാലത്ത് ഇവിടെ സ്നോ മൊബൈല്‍ വിനോദത്തിനു വരുന്നവരുടെ തിരക്കാണ്. മഞ്ഞുകാല കായിക വിനോദങ്ങളില്‍ പ്രധാനമായ ഐസ് ഫിഷിംഗ്, ഐസ് സ്കേറ്റിംഗ്, ക്രോസ് കണ്‍ട്രി സ്കീയിംഗ് ഇവിടെ നടക്കുന്നു.തണുത്തു ഉറഞ്ഞു പോയ പുഴയില്‍ ഒരു ചെറിയ തുളയുണ്ടാക്കി, അതിലൂടെ മഞ്ഞു പാളികള്‍ക്കിടയിലുള്ള മീനുകളെ പിടിക്കുന്നതാണ് ഐസ് ഫിഷിംഗ്. പുഴയുടെ വെള്ളത്തിന്‌ മുകളില്‍ നല്ല കനത്തില്‍ തന്നെ ഐസ് വേണം. സ്നോ മൊബൈല്‍ ഉപയോഗിക്കുന്നവര്‍ക്കുള്ള നിര്‍ദേശങ്ങളും, വഴിയടയാളങ്ങളും പാലത്തിനടുത്ത് ഒരു വലിയ ബോര്‍ഡില്‍ രേഖപ്പെടുത്തി വെച്ചിരിക്കുന്നു. സത്യം പറയാലോ നിക്ക് ഇത് നോക്കിയിട്ട് ഒന്നും മനസ്സിലായില്ല... 

എന്നെയേറെ അതിശയിപ്പിച്ചത് ഇതൊന്നുമല്ല. ഇമ്മിണി പൈസ ചിലവാക്കി ഉണ്ടാക്കിയ  പാലവും, പുഴക്ക് ചുറ്റുമുള്ള വനപ്രദേശവും സംരക്ഷിക്കുന്നത് ഒരുകൂട്ടം വളണ്ടിയര്‍മാരാണ്. ഒരു ഫണ്ടിനായും അവര്‍ കാത്തു നില്‍ക്കില്ല. സമയാസമയങ്ങളില്‍ അറ്റകുറ്റപണികള്‍ നടത്തുന്നു.സന്ദര്‍ശകര്‍ക്ക് ഇഷ്ടമുണ്ടെങ്കില്‍ മാത്രം അവിടെ വെച്ചിട്ടുള്ള ഒരു പെട്ടിയില്‍ എന്തെങ്കിലും സംഭാവന ഇടാം. നിര്‍ബന്ധമില്ല... പ്രതിഫലം കൂടാതെ തലമുറകള്‍ക്ക് വേണ്ടി പ്രകൃതിയില്‍ ബാക്കിയായവ കാത്തുവെക്കുന്നവരെ നിങ്ങളുടെ മനസ്സിന്‍റെ വലിപ്പം ഞങ്ങള്‍ക്കില്ലാതെ പോയല്ലോ.... സുരക്ഷിതമായ കൈകളില്‍ ശാന്തമായി ഒഴുകുന്ന പുഴക്ക് ഇനിയും പറയാന്‍ ഏറെയുണ്ട് നന്മയുടെ കഥകള്‍ എന്നറിയാഞ്ഞിട്ടല്ല, കൂടണയാന്‍ നേരമായി, യാത്ര തുടരേണ്ടിയിരിക്കുന്നു.....