അരയന്നങ്ങളുടെ കഥ

അരയന്നങ്ങളോട് ചെറുപ്പം മുതലേ ഒരു കുഞ്ഞു അസൂയ കലര്‍ന്ന ഇഷ്ടമുണ്ടായിരുന്നു. കുഞ്ഞു നാളില്‍ എന്‍റെ ഉവ്വാമ്മ പറഞ്ഞു തന്നിരുന്ന എല്ലാ കഥകളിലും രാജകുമാരിയും ഒരരയന്നവും സ്ഥിരം കഥാപാത്രങ്ങളായിരുന്നു. രണ്ടില്‍ ഒരാള്‍ രൂപം മാറി തോല്‍വികള്‍ അതിജീവിക്കുന്ന കഥകളാണ് ഉവ്വാമ്മ പറഞ്ഞു തന്നിരുന്നത്. ഉവ്വാമ്മാക്കും ഇഷ്ടമായിരുന്നിരിക്കണം അരയന്നങ്ങളെ, ഒരിക്കലും ഞാനാ ഇഷ്ടങ്ങളെ കുറിച്ച് ചോദിച്ചില്ല...

Mute Swan - The Royal Bird 

പഠിക്കുന്ന കാലത്ത് കേട്ടൊരു കഥയുണ്ട്. വെളുത്ത് സുന്ദരിയായ ഒരു അരയന്നമുണ്ടായിരുന്നത്രേ. സുന്ദരിയായിരുന്നെങ്കിലും അരയന്നത്തിന് മിണ്ടാനോ, പാടാനോ കഴിയില്ലായിരുന്നു. ഒടുവില്‍ മരിക്കുന്നതിന് തൊട്ട് മുന്‍പ് അത് നല്ലൊരു പാട്ട് പാടുകയും, പാടി കഴിയുന്നതോടു കൂടെ മരണത്തിന് കീഴടങ്ങുകയും ചെയ്തുവെത്രേ. ഏതോ ഇംഗ്ലീഷ് ക്ലാസ്സില്‍ വെച്ച് കേട്ടതാണ്. ആംഗലേയ ഭാഷയിലെ “Swan-Song” എന്ന പ്രയോഗം അങ്ങിനെ ഉണ്ടായതാണത്രേ. എന്തായാലും അതിനെ കുറിച്ച് കൂടുതല്‍ അന്വേഷിച്ച് ഇല്ലാത്ത ബുദ്ധിയെ വെറുതെ ബുദ്ധിമുട്ടിക്കണ്ടാന്ന് ഞാനും വിചാരിച്ചു. പക്ഷെ അരയന്നങ്ങള്‍ എന്നെയും ഞാന്‍ അവരെയും വിട്ട് പോയില്ല.

ചെറുകരയിലെത്തിയപ്പോഴുണ്ട് അവിടെ ഒരരയന്നം ഉമ്മാടെ സ്പെഷ്യല്‍ കെയറില്‍ വളരുന്നു. പുറമേക്ക് സൗമ്യ ശീലനാണെങ്കിലും കൂട്ടത്തിലെ കോഴികളുടെയും താറാവുകളുടെയും കഴുത്തിന് പിടിച്ച് ഉപദ്രവിക്കുമായിരുന്നു. എണ്ണത്തില്‍ കൂടുതലുള്ള അവരുടെ ഇടയില്‍ അധികാരം സ്ഥാപിച്ച് ഏകാധിപതിയായി അവന്‍ വിലസി. ഡ്രോണുകളും, മിസൈല്‍ വര്‍ഷവും ഇല്ലാതെങ്ങിനെ ഏകാധിപത്യം  അവസാനിപ്പിച്ച് സമാധാനം വീണ്ടെടുക്കാമെന്നായി ആലോചന. പലവട്ടം പത്തിരിക്ക് പൊടി വാട്ടിയെങ്കിലും ഒന്നും തീരുമാനമായില്ല. സഹിക്കുന്നതിനും ഒരു പരിധിയില്ലേ? ഒരു ദിവസം നേരം വെളിച്ചാവുമ്പോ രാജാവിനെ കൂട്ടില്‍ നിന്ന് ചാക്കിലാക്കി കുന്നപ്പള്ളിയിലുള്ള ഉമ്മാടെ അനിയത്തിയുടെ വീട്ടിലേക്ക് നാടുകടത്തി. അടുക്കള മുറ്റത്തെ സമാധാനാന്തരീക്ഷം പുനസ്ഥാപിച്ചതിന് നന്ദി സൂചകമായി മുട്ടയിട്ടും ചെവി ചൊറിയാന്‍ തൂവല്‍ പൊഴിച്ചും, കോലായില്‍ അപ്പിയിട്ടും കോഴികളും താറാവുകളും ഞങ്ങളെ സന്തോഷിപ്പിച്ചു.

റിയാദിലെ സ്കൂളില്‍ അധ്യാപികയായിരുന്നപ്പോള്‍ മൂന്നാം ക്ലാസ്സിലെ കുസൃതികള്‍ക്ക് ആഴ്ചയില്‍ ഒരു ദിവസം കഥ പറഞ്ഞു കൊടുക്കുമായിരുന്നു. പല കഥകള്‍ പറഞ്ഞു കൊടുത്തിട്ടുണ്ടെങ്കിലും വീണ്ടും വീണ്ടും എന്നെകൊണ്ട്‌ അവര്‍ പറയിച്ചിരുന്നത് ഇ. ബി. വൈറ്റിന്റെ “ദി ട്രംപെറ്റ് ഓഫ് ദി സ്വാന്‍” എന്ന കഥയാണ്‌. എന്‍റെ മക്കള്‍ക്കും ഈ കഥയായിരുന്നു കേള്‍ക്കാന്‍ കൂടുതല്‍ ഇഷ്ടം. ട്രംപെറ്റര്‍ അരയന്നങ്ങളുടെ കുടുംബത്തില്‍ ജനിക്കുന്ന ലൂയിസിന് അവന്‍റെ സഹോദരങ്ങളെ പോലെ ശബ്ദമുണ്ടാക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞിരുന്നില്ല. തന്‍റെ കഴിവില്ലായ്മ അതിജീവിച്ച് മുന്നേറാന്‍ ലൂയിസ്  സ്കൂളില്‍ ചേര്‍ന്ന് എഴുതാനും വായിക്കാനും പഠിച്ചു. എങ്കിലും മറ്റുള്ളവരെ പോലെ ശബ്ദമുണ്ടാക്കാന്‍ കഴിയാത്തതിനാല്‍ ഏറെ ഇഷ്ടമുള്ള കൂട്ടുകാരിയും അവനെ അവഗണിക്കുന്നു. ലൂയിസിന്‍റെ വിഷമം മനസ്സിലാക്കുന്ന പിതാവ് സംഗീതോപകരണങ്ങള്‍ വില്‍ക്കുന്ന കടയില്‍ നിന്ന് മകനു വേണ്ടി പിച്ചള കൊണ്ടുണ്ടാക്കിയ ഒരു ട്രംപെറ്റ് മോഷ്ടിക്കുന്നു. പിതാവിന്‍റെ പ്രവര്‍ത്തിയോട് എതിര്‍പ്പ് പ്രകടിപ്പിച്ചെങ്കിലും ലൂയിസ് ആ പിച്ചള ട്രംപെറ്റ് സ്വീകരിക്കുകയും അത് വായിക്കാന്‍ പഠിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. പിന്നീട് ലൂയിസിന്‍റെ ജീവിതത്തില്‍ വരുന്ന മാറ്റങ്ങളും, കൂട്ടുകാരിയെ തേടി അലയുന്നതുമാണ് കഥ. കുട്ടികള്‍ക്കായി എഴുതിയ ഈ നോവല്‍ പിന്നീട് സിനിമയാക്കിയെന്ന് തോന്നുന്നു.

Trumpeter Swans & Other Waterfowls - LaSalle Park, City of  Burlington

രണ്ടു കഥയിലേയും കഥാപാത്രങ്ങളായ അരയന്നങ്ങളെ കണ്ടത് കാനഡയില്‍ എത്തിയപ്പോഴാണ്. അരയന്നങ്ങളുടെ നാടാണ് ഇതെന്ന് പറയാം. വെള്ളത്തിലും കരയിലും ഇവരുടെ ആധിപത്യമാണ്. വന്നു കൂടിയവരും, ഇവിടുത്തുകാരും, ഒക്കെയായി കാനഡയിലെ മനുഷ്യരെ പോലെ വ്യത്യസ്ഥ നിറങ്ങളും, സ്വഭാവങ്ങളുമായി അരയന്ന കൂട്ടങ്ങള്‍. ആദ്യമായി അരയന്നങ്ങളെ കണ്ടപ്പോള്‍ ഉവ്വാമ്മ പറഞ്ഞു തന്ന കഥകളാണ് ഓര്‍ത്തത്. കുറച്ച് കഴിയുമ്പോള്‍ ഇവരെല്ലാം രൂപം മാറി പഴയത് പോലെയാകുമെന്ന് കരുതി അന്ന് അരയന്നങ്ങളെ നോക്കി തണുപ്പത്ത് തടാകത്തിനരികയുള്ള ബെഞ്ചില്‍ വാശിയോടെ ഞാന്‍ ഇരുന്നിരുന്നു. പിന്നീട് കുറേക്കാലം കഴിയേണ്ടിവന്നു അരയന്നക്കഥകളുടെ യാഥാര്‍ത്ഥ്യവുമായി മനസ്സൊന്ന് പൊരുത്തപ്പെടാന്‍. എന്നാലും ഇടയ്ക്കിടയ്ക്ക് ഈ കഥകളിങ്ങനെ മനസ്സിന്‍റെ കിളിവാതിലില്‍ ചെറുതായൊന്ന് മുട്ടിയിട്ട് കടന്നു പോകും.

വീടിനടുത്തുള്ള തടാക കരയില്‍ കറുത്ത കൊക്കിനറ്റത്ത്ചുവന്ന നിറമുള്ള വെളുത്ത അരയന്നങ്ങളുണ്ട്. പഠിച്ചത് ജന്തു ശാസ്ത്രമാണെങ്കിലും ഇതിന്‍റെ പേരും നാളും ഒന്നുമെനിക്കറിയില്ലായിരുന്നു. തടാകത്തിനരികിലെ ഒരു ചെറിയ തുരുത്തില്‍ കൂട് കൂട്ടുന്നതും, അടയിരിക്കുന്നതും പാര്‍ക്കിലെ നടത്തത്തിനിടയില്‍ കാണുമായിരുന്നു. പിന്നെ പിന്നെ നടത്തം ഈ അരയന്ന കുടുംബത്തിനരികിലെത്തുമ്പോള്‍ ഞാനറിയാതെതന്നെ നില്‍ക്കും. അരയന്ന സ്നേഹവും മടിയും കൂടിയായപ്പോള്‍ എന്‍റെ നടത്തം ഇരുത്തമായി. ഒരു ദിവസം നടക്കാനിറങ്ങിയപ്പോഴാണ് ഹുസൈന്‍ ചോദിച്ചത്, “നീ അവറ്റകളെ നോക്കി നില്‍ക്കലുണ്ടല്ലോ, അതിന്‍റെ പേരോ പ്രത്യേകതകളോ അറിയോ? മൂന്ന് കൊല്ലം പഠിച്ചതല്ലേ?” ശരിയാണല്ലോ... അങ്ങിനെയൊരു അബദ്ധം പിണഞ്ഞിരുന്നു. “അതൊന്നും ഞാന്‍ പഠിച്ചില്ല, ചിലപ്പോ എം.എസ്സിക്കാര്‍ പഠിച്ചിട്ടുണ്ടാകും..” അല്ലെങ്കിലും പണ്ട് മുതലേ ഹുസൈനുള്ള ഒരസുഖമാണ് ടെക്സ്റ്റ്‌ ബുക്കിലെ വേണ്ടാത്ത കാര്യങ്ങള്‍ ചോദിച്ച് പരീക്ഷിക്കല്‍. “നിന്‍റെ ഒരു നുണ കഥയില്ലേ ഊമയായ അരയന്നം മരിക്കുന്ന സമയത്ത് ഒരു പാട്ട് പാടുന്ന കഥ... ആ കഥയില്‍ പറയുന്ന അരയന്നമാണിത്. ഇതിന്‍റെ പേരാണ് മ്യുട്ട് സ്വാന്‍”. ‘നുണ കഥ’ എന്ന പ്രയോഗമൊഴിച്ച് ബാക്കി പറഞ്ഞതൊക്കെ എനിക്കിഷ്ടായി.

Our favourite Mute Swan couple

അരയന്നങ്ങള്‍ കൂട് കൂട്ടിയിരിക്കുന്ന തുരുത്തിനടുത്ത് അവയെ കാണാന്‍ വരുന്ന ഒരാളാണ് മ്യുട്ട് സ്വാനിനെ കുറിച്ച് എനിക്ക് കൂടുതലായി പറഞ്ഞു തന്നത്. യുറോപ്പിലെ കുടിയേറ്റക്കാരോടൊപ്പം കനേഡിയന്‍ മണ്ണില്‍ എത്തിയ ജലപക്ഷിയാണ് മ്യുട്ട് സ്വാന്‍. ഇവ മറ്റ് അരയന്നങ്ങളെ പോലെ ശബ്ദമുണ്ടാക്കാത്തത് കൊണ്ടാണ് ഇങ്ങിനെയൊരു പേര് വന്നത്. അല്ലാതെ ഊമകളല്ല.  ഇംഗ്ലണ്ടില്‍ രാജകീയ പ്രൌഡിയോടെ വാഴുന്ന ഈ അരയന്നങ്ങളെ വടക്കേ അമേരിക്കയില്‍ നിന്ന് ഒഴിവാക്കാനുള്ള ശ്രമങ്ങളാണ് ഇപ്പോള്‍ നടക്കുന്നത്. മനുഷ്യന്മാരുടെ അവസ്ഥതന്നെയാണ് കുടിയേറ്റക്കാരായ പക്ഷിമൃഗാദികള്‍ക്കും. പറക്കാതിരിക്കാനായി ഇവറ്റയുടെ ചിറകുകള്‍ വെട്ടിയത് കൊണ്ടാണ് എന്നും നിങ്ങള്‍ക്ക് ഇവരെ ഇവിടെത്തന്നെ കാണാനാവുന്നത് എന്നാ സ്നേഹിതന്‍ പറഞ്ഞപ്പോള്‍ സങ്കടം തോന്നി. പഴയ യുഗോസ്ലാവിയയില്‍ നിന്ന് കാനഡയിലേക്ക് കുടിയേറിയ ഒരു സുഹൃത്തുണ്ടെനിക്ക്‌. ഇങ്ങോട്ട് വരുമ്പോള്‍ ഭൂപടത്തില്‍ ഉണ്ടായിരുന്ന എന്‍റെ രാജ്യം മാഞ്ഞു പോയിരിക്കുന്നു. സ്വന്തമായി ഒരു രാജ്യം പോലും ഇന്നെനിക്കില്ലെന്ന് അവര്‍ വേദനയോടെയാണ് പറഞ്ഞത്. പറന്നു പോകാന്‍ ചിറകുകള്‍ക്ക് കെല്‍പ്പില്ലാതെ, ശബ്ദിക്കാന്‍ ശബ്ദമില്ലാതെ  മ്യുട്ട് സ്വാനും പ്രതീക്ഷയോടെ ഇവിടെ കഴിയുന്നു.

ഞങ്ങളെന്നും കാണുന്ന അരയന്ന കുടുംബത്തിന്‍റെ ചിത്രങ്ങള്‍ ധാരാളമായി ഹുസൈന്‍ എടുത്തിരുന്നു. ഒരു ദിവസം നടത്തം കഴിഞ്ഞെത്തി ക്യാമറയില്‍ പകര്‍ത്തിയ ചിത്രങ്ങള്‍ കമ്പ്യൂട്ടറില്‍ ഇട്ട് നോക്കുമ്പോഴാണ് ഒരരയന്നത്തിന്‍റെ പുറത്ത് മഞ്ഞ ടാഗ് ഞങ്ങള്‍ ശ്രദ്ധിച്ചത്. എന്തെങ്കിലും പ്രത്യേകതകള്‍ ഞങ്ങള്‍ക്കൊട്ട് മനസ്സിലായതുമില്ല. ആ ചിത്രം മുഖപുസ്തകത്തിലും ഒണ്ടാറിയോ സ്വാന്‍ സൊസൈറ്റി ഗ്രൂപ്പിലും ഷെയര്‍ ചെയ്തപ്പോഴാണ് കഥ മാറുന്നത്. ചിത്രത്തിലെ അരയന്നത്തിന്‍റെ പേരും, എവിടെവെച്ച് വിരിഞ്ഞിറങ്ങിയതാണെന്നും, ആരുടെ കുട്ടിയാണെന്നും അടക്കമുള്ള വിശദമായ മെസ്സേജുകള്‍ പോസ്റ്റ്‌ ചെയ്ത് നിമിഷങ്ങള്‍ക്കുള്ളില്‍ ഞങ്ങള്‍ക്ക് കിട്ടിയപ്പോള്‍ ഇതേതോ കൂടിയ ഇനമാണെന്നും അന്വേഷിച്ച് പോകണമെന്ന ബോധവും ശക്തമായത്‌. എന്നാല്‍ പിറ്റേന്ന് അതിനെ കണ്ട തടാക കരയില്‍ അങ്ങോട്ടും ഇങ്ങോട്ടും നടന്നെങ്കിലും നിരാശരായി മടങ്ങേണ്ടി വന്നു. എവിടുന്ന് വന്ന് എങ്ങോട്ടോ പോയ അരയന്നത്തിനെ കുറിച്ച് നെറ്റ് വഴി തപ്പിയെടുത്ത വിവരങ്ങള്‍ വായിച്ചപ്പോള്‍ കാണാതെ വയ്യെന്നായി. 

A volunteer at  LaSalle Park, Burlington 

   

ഞങ്ങള്‍ കണ്ടത് വടക്കേ അമേരിക്ക ഒരിക്കല്‍ അടക്കി വാണിരുന്ന അരയന്നങ്ങളായ ട്രംപെറ്റര്‍ സ്വാനിനെയാണ്. ഇന്ന് എണ്ണത്തില്‍ വളരെ കുറവ്. നീണ്ട തുവലുകള്‍ക്കും, തൊലിക്കും, ഇറച്ചിക്കും വേണ്ടി കണക്കിലാതെ കൊന്നൊടുക്കിയപ്പോള്‍ ഓര്‍ത്തിട്ടുണ്ടാകില്ല ഇവയൊക്കെ വേരറ്റു പോകുമെന്ന്. 1933 ലെ കണക്കുകള്‍ പ്രകാരം ഇവയുടെ എണ്ണം വെറും എഴുപ്പത്തിയേഴായിരുന്നു. കാനഡയുടെ കിഴക്കന്‍ പ്രവിശ്യയായ ഒണ്ടാറിയോയില്‍ ഒന്നും പോലും ബാക്കിയില്ലാതെ വിത്തറ്റ് പോയി. പടിഞ്ഞാറന്‍ പ്രവിശ്യയില്‍ നാല്‍പ്പതോളം പക്ഷികള്‍ മാത്രം. സൂക്ഷ്മമായ പരിചരണവും കര്‍ശന നിയമങ്ങളും ഏര്‍പ്പെടുത്തി ഇവയെ ഈ മണ്ണില്‍ തന്നെ നിലനിര്‍ത്താന്‍ ശ്രമിക്കുകയാണ്. അതിന്‍റെ ഭാഗമാണ് കുടിയേറ്റ പക്ഷിയായ മ്യുട്ട് സ്വാനിനെ കുടിയൊഴിപ്പിക്കല്‍... ഇങ്ങിനെ കണ്ണിലെണ്ണയൊഴിച്ച് പരിപാലിക്കുന്ന ഈ അരയന്നങ്ങളില്‍ ഒന്നിന്‍റെ ചിത്രമാണ് ഹുസൈന്‍റെ ക്യാമറയില്‍ അബദ്ധത്തില്‍ പതിഞ്ഞത്.

Bill marks of  a Trumpeter Swan

വടക്കേ അമേരിക്കയില്‍ നിന്ന് സഞ്ചാരി പ്രാവ് വേരറ്റു പോയിട്ട് നൂറ് വര്‍ഷമായിരിക്കുന്നു. ചരിത്രം ആവര്‍ത്തിക്കാതിരിക്കാന്‍ കിണഞ്ഞ് പരിശ്രമിക്കുകയാണ് പക്ഷി സ്നേഹികളും സര്‍ക്കാരുകളും. ട്രംപെറ്റര്‍ സ്വാന്‍ വടക്കേ അമേരിക്കയിലെ ഏറ്റവും വലിപ്പം കൂടിയ ജലപക്ഷിയാണ്. വെളുത്തു നീണ്ട കഴുത്തും കറുത്ത കൊക്കുമുള്ള ഇവരെ തിരിച്ചറിയുന്നത്‌ കൊക്കിലെ രേഖകള്‍ നോക്കിയാണ്. നമ്മുടെ കൈരേഖകള്‍ പോലെ ഓരോന്നിനും വ്യത്യസ്തമായിരിക്കും. ശക്തികൊണ്ടും വലിപ്പം കൊണ്ടും മുന്പനായവന്‍ തോറ്റത് മനുഷ്യരുടെ ക്രൂരതക്ക് മുന്നിലാണ്. 

Trumpeter Swans at their restoration place - LaSalle Park

മിസ്സിസ്സാഗയില്‍ നിന്ന് അമ്പതു കിലോമീറ്റര്‍ അകലെയുള്ള ബര്‍ലിംഗട്ടണിലെ ലാ സേല്‍ പാര്‍ക്കില്‍ മഞ്ഞു കാലമായാല്‍ ട്രംപറ്ററുകള്‍ തിരിച്ചെത്തുമത്രേ. ഈ അരയന്നങ്ങളെ സംരക്ഷിക്കുന്ന രാജ്യത്തെ പല കേന്ദ്രങ്ങളില്‍ ഒന്നാണിത്. ഹാരി ലംസ്ടെന്‍ എന്ന പക്ഷി സ്നേഹി 1982 ല്‍ പടിഞ്ഞാറന്‍ പ്രവിശ്യയില്‍ അലഞ്ഞ് നടന്ന് ശേഖരിച്ച പതിനെട്ട് ട്രംപറ്റര്‍ മുട്ടകളുമായി ഒണ്ടാറിയോയിലേക്ക് വന്നു. ആ മുട്ടകള്‍ വിരിയിച്ച് വീണ്ടും ഈ പ്രദേശത്തേക്ക് ഇവരെ മടക്കി കൊണ്ടുവരികയായിരുന്നു. ഓരോന്നിനെയും ശ്രദ്ധാപൂര്‍വ്വം പരിചരിച്ചതിനാല്‍ ഇന്ന് ഇവിടെ ആയിരത്തിലധികം പക്ഷികള്‍ ഉണ്ടെന്നാണ് ഹാരി ലംസ്ടെന്‍ പറയുന്നത്. ടാഗ് കണ്ട് ആരെങ്കിലും അദ്ദേഹത്തെ വിളിച്ചാല്‍ ആ അരയന്നത്തിന്‍റെ ഡാറ്റ മാത്രമല്ല അതിനെക്കുറിച്ച്‌ ഒരു നീണ്ടകഥ തന്നെ അമ്പത് വര്‍ഷത്തിലധികമായി ജലപക്ഷികളെ കുറിച്ച് പഠിക്കുന്ന ഈ മുന്‍ വ്യോമസേന പൈലറ്റിനു പറയാനുണ്ടാകും. ആയുസ്സ് തീരുംവരെ ഒരിണയുമായി ജീവിക്കുന്ന ട്രംപെറ്ററുകള്‍ക്കിടയില്‍ അടുത്തകാലത്തായി മൊഴിചൊല്ലല്‍ കണ്ടു വരുന്നുണ്ടെന്ന് അദ്ദേഹം പറയുന്നു. നമ്മളെ കണ്ടു പഠിച്ചതാകും! ഇനിയും പലതും പഠിച്ച് സ്വഭാവം വെടക്കാവുന്നതിന് മുന്നേ ലാ സേല്‍ പാര്‍ക്കില്‍ പോയി ഇവരെയൊന്നു കണ്ടു വരാമെന്ന് തീരുമാനിച്ചു.

Chatting with Swan's

ഒരുത്സവ പറമ്പില്‍ എത്തിയത് പോലെയാണ് എനിക്ക് തോന്നിയത്. എന്തൊരു ഒച്ചയും ബഹളവും! കൊമ്പുവാദ്യത്തിന്‍റെ ശബ്ദത്തോട് സാമ്യമുണ്ട്‌ ട്രംപെറ്ററുകളുടെ ഒച്ചയെടുക്കലിന്. പേര് കേട്ടപ്പോള്‍ ഞാന്‍ ഇത്രയും പ്രതീക്ഷിച്ചില്ല. ജലപക്ഷികളുടെ സമ്മേളനമായിരുന്നു അവിടെ. കൂട്ടത്തില്‍ വലിപ്പം കൊണ്ടും കിട്ടുന്ന പ്രത്യേക പരിഗണനകള്‍ കൊണ്ടും സുഖിയന്മാരായി വാഴുകയാണ് ട്രംപെറ്ററുകള്‍. അവിടെയുള്ള എല്ലാ ട്രംപെറ്ററുകളുടെയും ചിറകില്‍ മഞ്ഞ ടാഗും, കാലില്‍ ഒരു ചെറു വളയവുമുണ്ട്. അരയന്നങ്ങള്‍ക്ക് ബുദ്ധിമുട്ടോ വേദനയോ ഈ ടാഗുകള്‍ കൊണ്ടുണ്ടാവില്ലെത്രേ. പറയാന്‍ കഴിയത്തത് കൊണ്ടാവുമോ ഇത്രയധികം ഉച്ചത്തില്‍ ഇവര്‍ കരയുന്നത്? ട്രംപെറ്റര്‍ കുഞ്ഞുങ്ങള്‍ക്ക്‌ ഇളം തവിട്ടുനിറമാണ്. കുഞ്ഞു അരയന്നങ്ങളെ ഭംഗിയുള്ള താറാവുകള്‍ക്കിടയില്‍ കണ്ടപ്പോഴാണ് “ദി അഗ്ലി ഡക്ക്ളിംഗ്” എന്ന കഥയിലെ അരയന്നത്തെ ഓര്‍മ്മ വന്നത്. വീണ്ടും മറ്റൊരു അരയന്ന കഥ!

 Trumpeter Swan with its Cygnets - LaSalle Park, Burlington

ഈ പക്ഷികളുടെ മിനുസ്സമേറിയ  തൂവലുകള്‍ കൊണ്ട് എഴുതിയ കഥകള്‍ വല്ലതും ഇവര്‍ക്കറിയുമോ ആവോ? എഴുതുവാനും പ്രഭു കുടുംബങ്ങളിലെ പെണ്ണുങ്ങളുടെ തൊപ്പികളും കോട്ടുകളും അലങ്കരിക്കുവാനും ട്രംപെറ്ററുകളുടെ തൂവലുകളാണത്രേ അന്നൊക്കെ ധാരാളമായി ഉപയോഗിച്ചിരുന്നത്. അത് തന്നെയാണ് അവയുടെ നാശത്തിനും കാരണമായിട്ടുണ്ടാവുക. ഹാരി ലംസ്ടെനെ പോലെയുള്ളവരുടെ നിസ്വാര്‍ത്ഥമായ സേവനങ്ങള്‍ കൊണ്ട് ഇന്ന് വടക്കേ അമേരിക്കയില്‍ ട്രംപെറ്ററുകളുടെ എണ്ണം നാല്‍പ്പതിനായിരമായി ഉയര്‍ന്നിട്ടുണ്ട്. നല്ലത്... അരയന്നങ്ങള്‍ മാത്രമല്ല കറുപ്പും വെളുപ്പും ഇടകലര്‍ന്ന കുഞ്ഞു കിളികളും, മൂങ്ങയും, ചിപ് മംഗുകളും  വിലസുന്ന പാര്‍ക്കില്‍ നിന്ന് പോരുമ്പോഴും കാതില്‍ നിലക്കാത്ത കൊമ്പുവാദ്യമേളത്തിന്‍റെ താളമായിരുന്നു...

Trumpeter Swans - Weigh 30-35 pounds; wingspan over 7 feet